Tymczasem Tytus...

Opuściłem Sajgon. Udało sie nawet wyjechać bez większych problemów, (pomijając przekładnię biegów) i do tego w jednym kawałku... Generalnie o 8 rano, wszyscy mechanicy jeszcze śpią, wiec do promu dojechałem na "trójce". Przypomniała mi się historia z wyjazdu do Turynu, gdzie miałem problm ze skrzynia,mi przez pół miasta przejechałem tylko na trzecim biegu. Ale tam sprzęgło,dostało mocno w kość.   Tuż prze samą przystanią udało sie w koncu trafić jakis"zakład" i za pomocą młotka poprawić skrzynię. Jak się pózniej okazało nie na długo. W kazdym razie mogłem spokojnie wjechać na prom, bez obawy Że nie bede miał "luzu" i problemu z odpaleniem...  Dalej droga wiodła przez małe miasteczka, niestety w połowie trasa szybkiego ruchu...  Jak juz sie udało zjechać z "głównej" drogi, zatrzymałem się na jakieś jedzenie, i nawet przez chwilę pomyślałem o kawie. Ale po wczorajszej "poezji"... Nic juz nie bedzie takie jak kiedyś... Tak jak pisałem prze...

To powiedzenie ma odzwierciedlenie w realiach. Przynajmniej jeżeli chodzi o ruch uliczny... Masakra. Przejść przez jezdnie,mto jak prosić się o smierć. A każde udane, to jak wygrana na loterii;) Co z tego że pasy, że światło zielone. I co z tego że winny jest zawsze większy, w przypadku "kolizji". Wiadomo że w starciu z metalem, pieszy ma najmniejsze szanse... Po śniadaniu, w jakimś chodnikowymi "barze" poszedłem w stronę Continentala, by spełnić wczorajszą obietnicę. Jak namta,i prestiż kawa nawet nie była droga, ale za to niedobra... Jak widać nie można mieć wszystkiego. Musiał mim wystarczyć klimat. ;) naładowany pozytywnie, poszedłem na Szlajanie. Szukałem kadrów, które bedą choć trochę inne od tego co zrobiłem do tej pory, i zupełnie inne niż te w internecie.. I tak łażąc po tym mieście, co jakoś czas igrając śmiercią, zrobiłem prawie 40km... Trafiając w rożne dziwne miejsca, cały czas z zachwianym poczuciem bezpieczeństwa... Ale za to nam koniec trafiła mi się...

... Ale po kolei... Wyjechałem jakoś o 8 rano, po śniadaniu,mi nieudolnej próbie znalezienia pływającego marketu. Ale jakoś sie tym za bardzo nie zmartwiłem. ;) Do przejechania jakieś 150 km. Licząc wszelkie "wycieczki" poza trasę. Cel - Ho Hi Minh. To był dobry pomysł na podróż.. W sensie zakup tego skutera. O ile wytrzyma. ;) Dojechałem do Sajgonu, ok. 12, ale jeszcze godzinę zajęło mi dotarcie do hostelu. Ogromne miasto, pełne skuterów, samochodów, rykszy i wszelkiej maści pojazdów transportowych. Co dziwne, nie zauważyłem jakichś szczególnych korków. Glowne ulice szerokie, dobrze oznaczone i połączone. Przyjemnie sie jeździ. Łatwiej się poruszać skuterem niż, przejść przez trzy pasy jezdni ;)  Wjazd do miasta prowadził w załóż kanału, jednego z kilu jakie są w Sajgonie. Kanał wyglądał jak by ktoś wypompował z niego wodę, i wpuścił mazut. Czarna, gęsta i śmierdząca woda, a w niej kapiący sie ludzie, rybacy którzy siedzą na brzegu próbując coś złowić na obiad, a tuż obok sk...

Rano wstałem niewyspany i dalej wściekły na tych idiotów. Zmarnowałem przez nich ponad 2h dnia.  Poszedłem poszukać czegoś na śniadanie, wrocilem się spakować, wymeldowac i znów w drogę... Płacąc za nocleg, powiedział zeby mnie pocałowali w dupę, jak chcieli kasę za wypitą wodę.  Wyjechałem bez dowidzenia. Po raz pierwszy w mojej podróży.  Plan był zeby dojechać do Vin Long, z małym postojem w Sa Dec. W sumie nie wiem po co chciałem sie tam zatrzymać. Ale postój i tak był wymuszony,mprze dźwignie zmiany biegów. Coś tam sie poluzowano, i generalnie myślałem że nie dam rady juz zjechać z promu, bo jedyny bieg jaki miałem to 4. Cudem udało sie wrzucić na luz, i odpalić mojego "Sokoła Millenium" ;) dojechałem do Sa Dec, bo nie wiedziałem ile naprawa potrwa, wiec chciałem połączyć zwiedzanie, z mechanikiem. Na szczęście mechaników skuterowych w Iwtnamie jest jak "mrówków" ;) zostawiłem dziada, ku uciesze specjalistów, i polazłem. Wrocilem po godzinie i wszystko naprawion...

No i się udało... ;) Wstałem rano, bo spać nie mogłem przez hałas, poszedlam coś zjeść w okolice targu, powalającej się trochę, wrocilem do Hotelu żeby się spakować, czekając aż wybije 10. O 10 pojawił się właściciel Hondy Wave.. ;) odetchnąłem z ulga. Wypiliśmy kawę, dotarłem dokumenty i papier z oświadczeniem że od teraz ja jestem właścicielem tego pojazdu.. ;) Uścisk dłoni, uśmiech i Good Luck;)  Jeszcze tylko kask, i pasy do mocowania plecaka.  Wymeldowalem się, zapakowalm sprzęt na skuter i w drogę...  Pierwsza stacja i mały zonk.. Zeby zatankować, musiałem odpiąć plecak, bo wlew jest pod siedzeniem... ;) chwila mota ja, i znów ruszyłem. Dzisiejszy cel to Long Xuyen. Jakieś 60 km.. Na miejsce dotarłem ok. 15. Znalazłem jakieś lokum, i polazłem na miasto. Wrocilem pod wieczór, zostawiłem apart w pokoju, i znów w miasto, tym razem coś zjeść.  Jakoś niemotę trafić w Wietnamie na dobre jedzenie... To co jadłem do tej pory nie zachwyca, a kambodza prowadzi w rankingu...

Dziś pojechałem z "przewodnikiem" do Tra Su. Teroretycznke jest to rezerwat ptaków, w pięknym lesie przypominającym formacją las mangrowy. Ale ptaków jak na lekarstwo, a moja wielka nadziaj na zobaczenie ogromnego nietoperza spełzła na niczym. Poleciały w cieplejsze rejony, no tu dla nich teraz jest za zimno. Ale sam las robi wrażenie, warto było się przejechać, i opłynąć go łodzią. Mimo iż krótko.  Wracaliśmy przez okoliczne wioski, gdzie udało się zobaczyć walkę kogutów. Wcześniej myślałem że koguty to taka wietnamska forma zwierząt domowych... ;) Niestety kilku właścicieli kogutów, nie było zbyt "życzliwych" i zostałem przegoniony. Ale jeszcze je znajdę. ;) dowiedziałam sie pózniej że istnieje pewien przesąd. Jak sie zrobi zdjecie kogutowi, to ten zdycha. Kiedyś Indianie wierzyli że fotografia zabiera duszę. Jak widać każdy wierzy w to co chce...  Po powrocie do miasta, i obgadywaniu z moim przewodnikiem dalszej trasy po Wietnamie i jego sugesti co warto, a co ni...

Stało się... Ostatni etap podróży. W sumie zaczął sie juz wczoraj, gdy po 8h jazdy busem, i przejechaniu w tym czasie 150km wylądowałem w Chau Doc. Ale relacje zacznę od dzisiaj. Chau Doc, to miasteczko położone niedaleko granicy z Kambodżą, nad Mekkongiem. I to jest właśnie najlepsze.. ;) Mekkong. Wioski na rzece, "mieszkania" w łodziach, sympatyczni ludzie i jedzenie. Jedzą wszystko. Nic się nie marnuje. Kości, skóry, wnętrzności. Masakra. Do tego dużo różnej maści zielenina, wodorosty i diabli wiedza co jeszcze. Trochę przypomina to co jadłem w Kambodży.  Dzieñ zacząłem od porannej zupy, i buły z jakimś dziwnym nadzieniem... Przypominało to trochę rybną pastę. Potem "spacer" wzdłuż rzeki, szukając dojścia do domów nad rzeką. Niestety okazało się to dość trudne. Wsiadłem wiec na prom,mi popłynąłem na wyspę. Tam tez się nie udalo znaleźć kadrów których szukałem. Wiec wrocilem na ląd, i zrobiłem sobie południową przerwę. Zeby odespać noc, bo jakoś słabo spałem. Troc...