Gwiżdż do trumny...
Wstałem rano, i poszedłem szukać budynku sadu. Mapa pokazuje 7km. Po drodze śniadanie, herbata i ślepiec z kurą... Rozwalił mi dzieñ. Ale jak się okazało, było warto. I tak sobie lezę przez miasto, odpowiadam na setki pozdrowień, uśmiechów i pytań "skąd jesteś". Miłe to strasznie, ale i męczące okrutnie. Wzrok nie nadąża wyłapywać kadrów. Za dużo, za intensywnie, za egzotycznie. Obłęd. Dotarłem w końcu na właściwą ulicę, która okazała się być niewłaściwa. Są dwie takie same. No to powrót. Pod koniec złapałem tuk-tuka i pokazałem adres. Nie przeczytał. Pokazałem zdjecie, pokiwał głową, i pojechaliśmy. Oczywiście zawiózł mnie w zupełnie inne miejsce, nabijając przy tym sporo kilometrów. Pod hotelem, który w jego opini był sądem ze zdjecia, jakiś obywatel ze szczyptą angielskiego i umiejętnością czytania, wytłumaczył mu gdzie, co i jak. Pojechaliśmy. Praktycznie do miejsca skąd wyruszyliśmy. Kawałek dalej, na wzgórzu był budynek sadu. Teraz jeszcze targowanie o cenę, i pr...